YOUR GATEWAY TO INDONESIA AND SOUTHEAST ASIA
Search

Book Reviews in Dutch 03

Reggie Baay

Het lied van de goden

AtlasContact, Euro 22,99

ISBN 9789025470548

 

Reggie Baay (1955) schrijft romans en non-fictie. Hij is nauw betrokken bij de slavernijdiscussie en neemt daarin een duidelijk standpunt in. Zijn werk gaat vooral over het Nederlandse koloniale verleden en de gevolgen ervan op de generaties van nu. Hij begon in 2005 met de persoonlijke, bijna autobiografische roman ‘De ogen van Solo’. In Nijmegen gaf hij daar toen een prachtige lezing over. Zijn boeken, zoals ‘De njai’ (2008) en ‘Daar werd wat gruwelijks verricht’ (2015), werden veelvuldig en goed besproken. Zijn vorige boek, de roman ‘Het kind met de Japanse ogen’ (2018) won bijna de Libris Literatuur Prijs 2019. Maar dat zou te mooi zijn geweest omdat een andere Indo-schrijver, Alfred Birney, die eer een jaar daarvoor was toebedeeld. Baay droeg dat jaar op 14 augustus wel de Indië-herdenkingslezing in Nijmegen voor. In de lente van 2021 verscheen zijn nieuwste roman ‘Het lied van de goden’. Baay neemt telkens 3 jaar voor het schrijven van een boek (doet overigens daarnaast ook veel maatschappelijks) en dat merk je aan de zorgvuldigheid die hij betracht, of het nu fictie of werkelijkheid is. Zijn nieuwste boek bevat het aangrijpende verhaal van de tot slaaf gemaakte Flora van Makassar, die in de 18e eeuw als jong meisje in Oost-Indië wordt geroofd en door een VOC-koopman wordt meegenomen naar de Republiek. Parallel aan haar geschiedenis loopt die van de regent van een Amsterdams tuchthuis, Joachim van der Elst, een man met een tomeloze ambitie. De wegen van Flora en Van der Elst kruisen elkaar op verschillende manieren. Flora vertrouwt de lijdensweg die ze heeft afgelegd aan het papier toe en dit zal leiden tot de roemloze ondergang van Van der Elst. ‘Het lied van de goden’ is op feiten gebaseerd en geeft een beeld van de nog relatief onbekende slavernij in de Oost en het tragische lot van de tot slaaf gemaakten die destijds legaal en illegaal werden meegenomen en in ons land aan hun einde kwamen. Slavernij bestaat nog steeds, overal in de wereld. Dat brengt me bij de vraag waarom schrijvers van historische romans en non-fictie ons dat actuele vraagstuk telkens met een omweg oplepelen. In de Nederlandse literatuur lijkt het wel of men zich er niet aan brandende kwesties waagt. Is het de angst voor de populisten? Wil men niet gebashed worden op social media? Ik mis die geëngageerdheid bij hedendaagse Nederlandse schrijvers. Of men is erg met zichzelf bezig, of men zoekt het in het verleden. Moeten het dan toch weer de Jan Terlouws en Adriaan van Dissen zijn die ons de spiegel voorhouden?

 




Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *